یک جزیره برای یک بیمارستان؛ داستان بزم عالم

00:00:10 من مَهدِ عُلیا — بَزمِ‌عالَم — هستم. این روایت با هوشِ مَصنوعی بازآفَریده شده؛ نه صدایِ

00:00:17 واقعیِ من است و نه کلماتی که خود ثَبت کرده باشم، اما بازتابی صادقانه از زندگی و

00:00:24 آرمانِ من است. آیا در دَفتَرِ «دَخل و خَرجِ» یک بیمارِستان، نامِ یک جَزیره می‌گُنجَد؟ در

00:00:31 اَسنادِ وَقفی که برایِ بیمارِستانَم به یادگار گذاشتم، نامِ یک جَزیره هم به چشم می‌خورَد...

00:00:38 درست کِنارِ دُکّان‌ها، باغ‌هایِ زِیتون و یک آسیابِ کُهَن. قرار نَبود دَردمَندان را راهیِ غُربَتِ

00:00:45 آن جَزیره کنیم؛ قرار بود بَرَکَتِ آن خاکِ مَحصور در آب، مَرهَمی بر رَنجِ بیمارانِ بی‌‌پَناه در

00:00:52 دلِ استانبول شَوَد. اما پیش از آن‌که سُراغِ آن جَزیره برویم، باید زَنی را شناخت که پایِ

00:00:59 آن وَقف‌نامه را مُهر کرد؛ زنی که مادَرِ سُلطان شد، اما خود در بَستَری از حَریر و در

00:01:06 خاندانِ شاهی زاده نَشده بود. مرا در کودَکی، به‌عُنوانِ یک جاریه به دَربار آوردند. از

00:01:13 آغازِ زندگی‌ام تصویری کامل در دست نیست؛ زادگاهَم و سالِ دقیقِ تَوَلُّدَم را حتی تاریخ هم

00:01:20 به‌درستی نمی‌دانَد. اَسناد، دربارهٔ سال‌هایِ نُخُستینَم یکسَره سُکوت کرده‌اند؛ درحالی‌که همین

00:01:27 دَفترهایِ دیوانی، سال‌ها بعد حتی روز و ساعَتِ خِدمَت در کتابخانه‌ام را هم جزء‌به‌جزء ثَبت

00:01:34 کردند. زندگیِ مرا باید در گُذَرِ میانِ این دو نقطه شناخت: سُکوتِ فراموش‌شدهٔ کودَکی، و

00:01:41 دَفتَری که قرار بود سَرنِوِشتِ هزاران دَردمَند را دِگرگون کُنَد. آنچه آشکار است، در حَرَم‌سَرایِ

00:01:48 عُثمانی بالیدَم، آموزش دیدَم و به هَمسَریِ سُلطان مَحمـودِ دُوُّم دَرآمدم. در سالِ هزار و

00:01:55 هشتصَد و بیست و سه، پِسَرَم عَبدُالمَجید چشم به جهان گُشود. در آن روز که نوزادَم را در

00:02:02 آغوش می‌فِشُردَم، هنوز بر سَردَرِ هیچ شَفاخانه‌ای نامی از من نَقش نَبَسته بود. می‌توان این

00:02:09 سَرگُذَشت را تصویری تکراری از یک صُعودِ دَرباری دانست: دُختَری بی‌نام که همسرِ خَلیفه می‌شود

00:02:16 و سرانجام به اوجِ قُدرَت می‌رسَد. اما عُنوان‌ها هرگز تمامِ حَقیقَتِ یک انسان را بازگو

00:02:23 نمی‌کنند. این‌که روزگاری بَنده‌وار چشم به ارادهٔ دیگران داشته باشی، و روزگاری دیگر بر

00:02:30 مَسنَدِ تصمیم‌گیری برایِ ثِروَتِ یک قَلمرو تکیه بِزَنی، انسان را پیشِ رویِ یک پُرسِشِ بنیادین

00:02:37 می‌گذارد: وقتی قُدرت و مِکنَت به دَستَت می‌اُفتَد، با آن چه می‌سازی؟ پاسخِ مرا در مَدح‌ها و

00:02:44 سِتایِش‌هایِ دَرباری نَجویید؛ پاسخَم در بناهایی است که ساختَم و در وَقف‌نامه‌هایی که

00:02:51 هَزینه‌اش را قَرن‌ها پیش‌بینی می‌کردند. زیرا بنا کردنِ یک عِمارتِ باشُکوه، تنها کاری در یک

00:02:58 روز است؛ اما زنده نگه‌داشتنِ چِراغِ آن خانه برایِ فردا، آزمونِ ماندگارِ وِجدان است. پیش

00:03:05 از آغازِ آن شَفاخانه، سوگی سَنگین و تاجی تازه در راه بود: با دَرگُذَشتِ سُلطان مَحمود،

00:03:12 پِسَرَم عَبدُالمَجید در شانزدَهْ‌سالِگی بر تَخت نِشَست. دُرست در همان نُقطه‌ای که برایِ من عُنوانِ

00:03:19 «والِده‌سُلطان» آغاز می‌شد، بر شانه‌هایِ پِسَرِ نوجوانَم،

00:03:24 بارِ سَنگینِ سَرنِوِشتِ یک اِمپِراتوری فرود می‌آمَد.

00:03:37 والِده سُلطان یَعنی مادَرِ پادِشاهِ حاکِم. این عُنوان، تنها راهی بَرایِ مُعَرِّفیِ نِسبَتِ خانوادِگی

00:03:44 نبود؛ با نُفوذ، دَرآمَد و مَسئولیَّت هَمراه بود. دَر سالِ هِزار و هَشت‌صَد و سی‌ونُه، با مَرگِ

00:03:51 سُلطان مَحمود و به تَخت نِشَستنِ عَبدُالمَجید، جایگاهِ مَن دَر دَربار عَوَض شُد. پِسَرَم هَنوز بسیار

00:03:58 جَوان بود. دَر اُمورِ حُکومَت به او راهنمایی می‌دادَم و هَنگامِ سَفَرهایَش به کارهایِ دَربار

00:04:05 رِسیدگی می‌کَردَم. این به آن مَعنا نیست که پُشتِ پَرده، هَمۀ تَصمیم‌ها را مَن می‌گِرِفتَم. وَلی

00:04:12 مَن را هَم نَمی‌توان تنها زَنی دانِست که دَر تَشریفات حاضِر بود و بیرون اَز آن، نَقشی

00:04:19 نَداشت. حالا به فاصلۀ این دو جایگاه نگاه کُنید. روزی، دختری بودَم که او را به دَربار

00:04:26 آورده بودند. سال‌ها بَعد، زَنی بودَم که اِمکان داشت بَرایِ مَصرفِ مَنابِعِ بزرگ تَصمیم بِگیرَد.

00:04:33 این تَغییر واقعی بود؛ اَمّا اِمکاناتَم هَم اَز جایگاهم دَر خاندانِ سَلطَنَتی می‌آمَد. اَگَر

00:04:40 کارهایِ خِیری را که اَنجام دادَم بِبینیم و این اِمتیاز را نادیده بِگیریم، تَصویر ناقِص

00:04:47 می‌مانَد. اَگَر فَقَط اِمتیاز را بِبینیم و تَصمیم‌ها را نادیده بِگیریم، باز هَم بَخشی اَز

00:04:54 زِندگی را حَذف کَرده‌ایم. کُمَکِ نَقدی می‌توانَد گِرِهِ اَمروزِ کَسی را باز کُنَد. اَمّا ساختنِ یک

00:05:01 مَدرَسه یا آب‌خوریِ عُمومی، کار را با پَرداختِ هَزینهٔ ساختمان تَمام نمی‌کُنَد. یکی به

00:05:08 آموزگار نیاز دارد، دیگری به آب و مُراقِبَت. خَرابی، تَعمیر و هَزینۀ روزمَرّه اَز پَسِ

00:05:15 اِفتِتاح می‌رَسَند. نامِ مَن با مَدرَسه‌ها، چِشمه‌ها و بیمارِستان پیوَند خورد. این کارها دَر

00:05:22 سُنَّتِ دینی و اِجتِماعیِ وَقف جای داشتند؛ سُنَّتی که پیش اَز مَن هَم وجود داشت. مَن آن را

00:05:29 اِختِراع نَکَردَم. از اِمکاناتِ آن برایِ کارهایِ خودَم بَهره بُردَم. دَر اِستانبول، مَراکِزِ

00:05:36 دَرمانی بودند؛ اَمّا پاسخِ نیازِ شهر را به‌کِفایَت نمی‌دادَند. ساختنِ بیمارِستان، یکی اَز

00:05:43 راه‌هایِ پاسخ بود. اَمّا به‌زودی روشن می‌شُد که میانِ ساختنِ بیمارِستان و آماده‌بودنِ آن

00:05:50 برایِ پَذیرُفتنِ بیمار، فاصلۀ مُهِمّی وجود دارد.

00:06:07 ساختمان آماده بود... اما هنوز خدماتی ارایه نمیداد. بیمارِستانی که در مَحَلّهٔ

00:06:14 «یِنی‌باغچه» ساختَم، در سالِ هزار و هَشتصَد و چِهِل و پَنج تَکمیل شُد. عَبدُالمَجید هم آمد و

00:06:21 آن را دید؛ ولی مَراسِمِ گُشایِش، تا دَوازدَهُمِ مارسِ هزار و هَشتصَد و چِهِل و هَفت بَرگُزار نَشُد.

00:06:28 گُزارِش‌هایِ تاریخی، دلیلِ این اِنتِظار را به مَسائِلی روشن پیوند می‌زنند: رُطوبَتِ دیوارها

00:06:35 باید به کُلی برطرف می‌شُد، و سازوکارِ تَدارُکات و درآمدِ پایدار برایِ اِدارِهٔ بیمارِستان

00:06:42 نیز باید به سامان می‌رسید. پیکرهٔ ساختمان از دور دیده می‌شُد، اما این آماده‌سازی‌هایِ

00:06:49 پنهان و حیاتی، کمتر به چشم می‌آمدند. از بیرون که می‌نگریستید، می‌شُد به عِمارت اشاره

00:06:56 کرد و گفت: «کار تمام است»؛ اما از نگاهِ بیماری که در تب می‌سوخت و به دَرمان نیاز

00:07:03 داشت، پاسخی روشن وجود نَداشت. دیوارِ سنگیِ نو به او دَوا نمی‌داد؛ تختِ خالیِ بدونِ

00:07:10 پَرَستار، دردی از او دَرمان نمی‌کرد. برایِ آنکه این عِمارت به معنایِ واقعی «بیمارِستان»

00:07:17 شَوَد، به پِزِشک و جَرّاح، داروسازان، آشپَزها، مُراقِبان و کاتبانی برایِ حِساب و کِتاب نیاز

00:07:24 بود. هرکُدام باری بر دوش داشتند که هیچ فرمانی از سویِ سلطان و هیچ لَقَبی از سویِ

00:07:31 دربار، نمی‌توانست جایِ خالیِ مَهارَتِ آن‌ها را پُر کند. چنین نهادی، فرسنگ‌ها بیش از یک

00:07:38 کرم‌بخشیِ گذرا، به تلاشی پیوسته و خستگی‌ناپذیر نیاز داشت. سرانجام، دَوازدَهُمِ

00:07:45 مارسِ هزار و هَشتصَد و چِهِل و هَفت، مَراسِمِ گُشایِش برپا شد. یک مَرحله پایان یافته بود،

00:07:52 اما کارِ اصلی تازه از فردایِ آن روز آغاز می‌شُد: هر بامداد غذا آماده کنید، دارو تَهیّه

00:07:59 نمایید، به بیماران برسید، و هزینه‌ها را بپردازید. نامِ این شَفاخانه را «غُرَبا»

00:08:06 نهادیم؛ نامی برگرفته از واژهٔ غَریب، به یادِ بی‌کسان، دَربه‌دَران و بی‌پَناهان. در

00:08:13 وقف‌نامه، این مَأمن را به «غُرَبایِ مُسلِمین» —یعنی مَردانِ مُسلمانِ فقیر و نیازمند— اِختِصاص

00:08:20 داده بودم تا درمانی کاملاً رایگان بیابند. شاید این تفکیک با نگاهِ امروز که خدماتِ

00:08:27 بهداشتی را برایِ همگان یکسان می‌خواهد جور نباشد؛ اما شناختِ این مرزها، ما را با

00:08:34 حقیقتِ تاریخی و میزانِ جسارتِ این اقدام در روزگارِ خود آشنا می‌کند. چنین محدودیّتی،

00:08:41 بخشی از سرگذشتِ این نهاد است؛ درست همان‌طور که خدمتی که به جان‌ها رساند، تا همیشه

00:08:48 در تاریخ زنده خواهد ماند. یک‌بار بیایید این درگاه را نه از نگاهِ بانیِ قدرتمند،

00:08:55 بلکه از چشمِ همان رَنج‌دیده‌ای ببینیم که آهی در بساط نَدارد. برایِ او، شُکوهِ معماری

00:09:02 اهمیتی نَداشت؛ معجزهٔ واقعی آنجا بود که بدونِ پرداختِ یک قِران، بَستَری گرم و درمانی

00:09:09 شایسته می‌یافت. این‌گونه بود که احسان و یاری، از نقشی بر سنگِ کتیبه، به مَرهَمی زنده

00:09:16 بر جانِ انسان بدل می‌شُد. اما نباید گمان کرد خدمتی که برایِ دردمندان رایگان است،

00:09:23 بی‌هزینه اداره می‌شود. بیمار پولی نمی‌پردازد، اما دارو باید خَریده شَوَد، نان و طعام

00:09:30 پُخته گردد، و حَق‌الزَّحمِهٔ کارکنان پرداخت شود. اینجاست که همان «جزیرهٔ دوردست» بارِ

00:09:37 دیگر به داستان بازمی‌گردد... نه به‌صورتِ خواب و خیالی شاعرانه در میانِ امواج، بلکه

00:09:44 در هیئتِ یک تکیه‌گاهِ مالیِ استوار و حساب‌شده، تا

00:09:48 چراغِ این شَفاخانه در گذرِ ایام هرگز خاموش نشود.

00:10:02 پیش اَز خودِ جَزیره، به یک شَرط در سَنَد نگاه کُنیم: اگر دَرآمَدِ تَعیین‌شُده برایِ بیمارِستان

00:10:09 کافی نَبود، کَسری باید از دَرآمَدِ دیگر مَوقوفاتَم جُبران می‌شُد. این شَرط، یک اَصلِ ساده

00:10:16 را روشن می‌کُنَد. کسی فَرض نَکَرده بود که دَرآمَد همیشه دَقیقاً به اَندازۀ هَزینه خواهَد بود.

00:10:23 نیازِ بیمارِستان باید از راهی تَأمین می‌شُد؛ حتّی وَقتی مَنابِعِ اَوّلیّه کافی نَبودَند. حالا

00:10:30 جَزیره را به این تَصویر اضافه کُنیم. دَر بَررَسیِ وَقفیّه، از جَزیره‌ای به نامِ فُرنی، در

00:10:37 کِنارِ دیگر اَملاکِ وَقف‌شُده برایِ بیمارِستان یاد شُده است. آن جَزیره به‌تَنهایی بارِ هَمۀ

00:10:44 هَزینه‌ها را بَر دوش نَداشت. بَخشی از مَجموعه‌ای بزرگ‌تر بود. کارِ وَقف دَر اینجا،

00:10:51 پیوَنددادَنِ دَرآمَدِ مال به مَصرَفی مُشَخَّص بود. بیمارِستان در اِستانبول قرار داشت؛ لازم

00:10:58 نَبود اَملاکی که هَزینه‌هایَش را تَأمین می‌کَردَند، همگی در هَمسایِگی‌اَش باشند. برایِ روشن‌شُدَنِ

00:11:05 موضوع، یک مِثالِ ساده بِزَنیم. دُکّانی اِجاره داده می‌شود. دَرآمَدش در حِساب ثبت می‌شود و

00:11:12 برایِ هَزینهٔ خِدمَت کِنار گُذاشته می‌شود. این، بازسازیِ حِسابِ یک روزِ مُعَیَّن نیست؛ تنها

00:11:19 توضیحِ پیوَندی است که یک مال را به یک کارِ مُداوِم وَصل می‌کُنَد. اَز این نگاه، بزرگیِ هدیه

00:11:26 تنها مِعیار نیست. مُهِم است که بَعد از گُذَشتِ یک سال، دوباره دَرآمَدی باشد؛ بَعد از تَغییرِ

00:11:33 مُدیر، کار مُتَوَقّف نَمانَد؛ و بَعد از مَرگِ بانی، مَصرَفِ پول به فَراموشی سِپُرده نَشَوَد. اَلبتّه

00:11:40 نوشتنِ یک شَرط، اِجرایَش را تَضمین نمی‌کُنَد. اَملاک به اِداره‌کَردَن نیاز دارند و حِساب‌ها به

00:11:47 دِقَّت. وَقف، نیاز به آدم‌هایِ مُسئول را از میان نمی‌بَرَد؛ وَظیفۀ آن‌ها را مُشَخَّص می‌کُنَد. در

00:11:54 مُقَرَّراتِ بیمارِستان، به غذایِ بیماران هَم توجّه شُده بود. پِزِشک می‌توانست خوراکیِ لازم را،

00:12:01 حتّی بیرون از هَزینه‌هایِ معمول، دَرخواست کُنَد. یَعنی هَدفِ بزرگِ دَرمان، باید در تَصمیم‌هایِ

00:12:08 کوچکِ روزانه دیده می‌شُد. وقتی از مَن فَقَط با واژۀ خَیِّر یاد می‌شود، گاهی این جُزئیّات

00:12:15 ناپَدید می‌شَوَند. وَلی برایِ بیمار، هَمین جُزئیّات مُهِم بودند: دارو رِسیده است؟ غذا آماده

00:12:22 است؟ کسی مَسئولِ کار هست؟ در مَدرَسه و کِتابخانه‌اَم هَم مسئله شَبیهِ این بود. این بار،

00:12:29 به‌جایِ دَرمان، باید راهِ رِسیدن به دانِش باز می‌مانْد.

00:12:48 فَرض کُنید پِژوهِشگَری هستید و می‌دانید کتابی که لازم دارید، در کِتابخانۀ یک مَدرَسه

00:12:55 نِگَهداری می‌شود. شما شاگِردِ آن مَدرَسه نیستید. آیا راهی برایِ دیدنِ کتاب دارید؟ در

00:13:02 کِتابخانه‌ای که دَر دارُالمَعارِف ساختم، برایِ اَهلِ عِلمی که از بیرون می‌آمَدَند هَم تَرتیبی

00:13:09 داده شُده بود. یک نَفَر از دو کارمَندِ کِتابخانه، روزهایِ سه‌شنبه و جُمُعه به آن‌ها

00:13:16 خِدمَت می‌کَرد. کارمَندِ دیگر باید به شاگِردان در درس‌هایِشان کُمَک می‌کَرد. با هَمین جُزئیّات

00:13:23 می‌توان دید که وَقفِ کتاب، تنها جابه‌جاییِ یک شیءِ بااَرزِش نبود. زمانِ مُراجَعه، مُسئولِ

00:13:30 پاسخ‌گویی و نوعِ خِدمَت هَم باید مَعلوم می‌شُد. کتابی که کسی نَتَوانَد آن را بِخوانَد، با هَمۀ

00:13:37 اَرزِشَش، هَنوز به دانِشِ آن خواننده چیزی اِضافه نَکَرده است. دارُالمَعارِف در سالِ هِزار و

00:13:44 هَشت‌صَد و پَنجاه گُشوده شُد. از هَدَف‌هایَش، آماده‌کَردَنِ شاگِردان برایِ کار در اِداراتِ حُکومَت

00:13:51 و برایِ مُؤَسِّسۀ آموزشِ عالی‌ای بود که قَصدِ ایجادش را داشتند. در کِنارش، یِشیل مَکتَب،

00:13:58 مَرحَلۀ آغازین‌تری از آموزش را فَراهَم می‌کَرد. این را به تَصویری از یک کِتابخانۀ عُمومیِ

00:14:05 کاملاً باز، به شیوۀ اِمروز، تَبدیل نَکُنیم. آنچه شَواهد نشان می‌دَهَند مُشَخَّص‌تر است: برایِ

00:14:12 اَهلِ عِلمِ بیرون از مَدرَسه، در روزهایی مُعَیَّن، جایگاهی در نِظامِ خِدمَت در نَظَر گِرِفته شُده

00:14:19 بود. پَس اَز بیمارِستان، چرا باید به اینجا بیاییم؟ چون زِندگیِ مَن با ساختنِ یک بَنا

00:14:26 خُلاصه نمی‌شود. بیمارِستان به نیازِ اَمروز پاسخ می‌داد. آموزش، آدم‌ها را برایِ کارِ

00:14:33 سال‌هایِ بَعد آماده می‌کَرد. در هر دو جا، جایگاهِ مَن اِمکانِ آغازِ کار را فَراهَم می‌کَرد؛

00:14:40 اِدامه‌اَش به دیگران وَبَسته بود. در یکی پِزِشک و مُراقِب، در دیگری آموزگار و کِتابدار.

00:14:47 هیچ‌کُدام را نَمی‌توان از تَصویر حَذف کَرد و هَمۀ کار را به نامِ بانی نوشت. وقتی مَن دیگر

00:14:54 نبودَم، همین آدم‌ها و نَسل‌هایِ پَس از آن‌ها باید به این کارها زِندگی می‌دادَند. داستانِ یک

00:15:01 اِنسان می‌توانَد تَمام شود؛ اَمّا وَظیفه‌ای که برایِ یک مُؤَسِّسه

00:15:06 تَعیین شُده، با پایانِ آن زِندگی خودبه‌خود تَمام نمی‌شود.

00:15:21 اَز اینجا، بازآفَرینیِ اوّل‌شَخص را کِنار می‌گُذاریم و با راویِ بیرونی اِدامه می‌دَهیم.

00:15:28 بَزمِ عالَم والِده سُلطان، در ماهِ مِهِ سالِ هِزار و هَشت‌صَد و پَنجاه‌وسه درگُذَشت. او را در

00:15:35 آرامگاهِ سُلطان مَحمودِ دوم، در اِستانبول، به خاک سِپُردَند. پایانِ زِندگیِ او، پایانِ تاریخِ

00:15:42 هَمۀ کارهایَش نبود. بَعضی بَناها هنوز تَکمیل نَشُده بودند. مَسجِدِ دولماباغچه که ساختنَش را

00:15:49 آغاز کرده بود، پَس از مَرگِ او به‌دَستِ پِسَرَش تَکمیل شُد. بیمارِستان هَم در همان شَکلِ نُخُستین

00:15:56 مُتَوَقّف نَمانْد. اِداره‌ها، ساختمان‌ها و شیوۀ خِدمَت تَغییر کَردَند. اَفرادِ تازه، مَسئولیَّت‌هایِ

00:16:03 تازه بَر عُهده گِرِفتَند. پیوَندِ تاریخیِ این بیمارِستان با دانِشگاهِ وَقفیِ بَزمِ عالَم، که در

00:16:10 سالِ دو هِزار و دَه تَأسیس شُد، از میانِ همین تَغییرها گُذَشت. بنابراین قرار نیست بِگوییم

00:16:17 آن جَزیره هَنوز هَم به همان شیوۀ گذشته هَزینهٔ بیمارِستان را می‌پَردازَد. سَنَدِ تاریخی

00:16:24 می‌گوید چه چیزی در آن دوره وَقف شُده بود؛ به‌تَنهایی نمی‌گوید مالِکِ اِمروزِ آن کیست یا

00:16:31 دَرآمَدِ اِمروزش به کجا می‌رَوَد. در زِندگیِ بَزمِ عالَم، از کودَکیِ مُبهَم تا اَسنادِ پُرجُزئیّاتِ

00:16:38 مَوقوفات، فاصلۀ بزرگی وجود دارد. اَمّا این فاصله را نباید به اَفسانۀ سَلطَنَتیِ بی‌نَقص

00:16:45 تَبدیل کَرد. بَردگیِ آغازِ راه، اِمتیازِ درباری، باورِ دینی و نیازِ مَردُم، هَمگی بَخشی از

00:16:52 همان زِندگی هستند. او برایِ آنکه خَیِّر شناخته شود، لازم نیست بیرون از زمانۀ خود

00:16:59 ایستاده باشد. برایِ آنکه کارهایَش را بِفَهمیم هَم لازم نیست هَمۀ نادانِسته‌ها را با

00:17:06 تَحسین پُر کُنیم. اَکنون به جَزیرۀ آغازِ داستان بَرگَردیم. چیزی که اوّل شَبیهِ یک داراییِ

00:17:13 شِگِفت‌اَنگیز بود، حالا در جایِ دیگری از تَصویر می‌نِشیند: در مَجموعۀ مَنابِعی که قرار بود

00:17:20 هَزینهٔ خِدمَت به بیماران را تَأمین کُنَد. پُشتِ این پیوَند، تنها یک نام نیست. کارِ کَسانی

00:17:27 هَم هست که دَرآمَد را جَمع می‌کَردَند، حِساب را نِگَه می‌داشتند، دارو آماده می‌کَردَند و به

00:17:34 بیمار می‌رِسیدَند. جَزیره، کُنجکاویِ ما را بیدار کَرد. اَمّا میراثِ بَزمِ عالَم را تنها در

00:17:41 بزرگیِ آن هدیه نَمی‌توان جُست. باید دید چِگونه قرار بود هدیه به کاری هَمیشگی تَبدیل

00:17:48 شود؛ کاری که بَعد از خاموش‌شُدَنِ صِدایِ بانی، دیگران اِدامه‌اَش دَهَند.